အိမ္တံစက္ျမိတ္စြန္းထက္မွာ ရႊန္းရႊန္းျမျမ သာေနသည့္ လမင္းၾကီး၏ အလင္းေရာင္ကို ကြၽန္မ စိတ္ မွတ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔မို႔ထင္သည္၊ ေနလံုးနီနီ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားသည္ႏွင့္ ေကာင္းကင္ထက္မွာ ၾကီးမားျပည့္၀န္းေသာ လမင္း၀ါ၀ါၾကီးက ေပၚထြက္လာေလ သည္။ ေမွာင္စပ်ဳိးလာသည္ႏွင့္ စြမ္းႏိုင္သမွ် အစြမ္းကုန္ ထြန္းလင္းျပီး ကမၻာၾကီးကို အလွဆင္ေနတဲ့ လမင္း ၾကီးဟာ လူသားအားလံုးအေပၚမွာ သာတူညီမွ် ခ်မ္းေျမ႕မႈေတြ ရရွိေစဖို႔ ေမတၱာေငြရည္ေတြ သြန္း ဖ်န္းေပးေနသလိုပင္။ ယခုလို လေရာင္ေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း၊ လမင္းၾကီးဆီက ေအးျမခ်မ္းေျမ႕မႈေတြ ကို ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္စြာ ခံစားရင္း စိတ္ေစရာ ေတြးေတာေနရသည့္အခ်ိန္မ်ဳိးကို ကြၽန္မ လြန္စြာ မက္ေမာမိပါသည္။
ကြၽန္မတို႔ငယ္စဥ္ကဆိုလွ်င္ ကြၽန္မတို႔ရပ္ကြက္မွ ဦးေလးတစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္ျပီး သီတင္းမကြၽတ္ေသး ခင္ကပင္ သီတင္းကြၽတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္အတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ေလ့ ရွိသည္။ ကြၽန္မတို႔အိမ္မွ တစ္အိမ္ေက်ာ္ရွိ လမ္းကေလးတြင္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ႏွင့္ ကာတြန္းျပပြဲကို ႏွစ္စဥ္ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိသည္။ သီတင္းကြၽတ္ မီးထြန္း ပြဲေတာ္ႏွင့္ ကာတြန္းျပပြဲ ျပဳလုပ္ဖို႔အတြက္ လမ္းကေလးကို အစဥ္အျမဲ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနေအာင္ ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းေလ့ရွိေသာ ထိုဦးေလးကပင္ ဦးေဆာင္ ကမကထျပဳပါသည္။ သူသည္ သီတင္းကြၽတ္ခါနီး ႏွစ္ ပတ္ေလာက္အလိုကပင္ သူ႔အိမ္ရွိ အလွစိုက္ပန္းအိုးမ်ားကို လမ္းကေလးတစ္ေလွ်ာက္ အစီအရီ ေနရာခ် သည္။ ျပီးလွ်င္ လမ္းကေလးရဲ႕ ၀ဲယာမွာ ၀ါးလံုးတိုင္မ်ား စိုက္ထူရန္ က်င္းမ်ားကို အကြာအေ၀းညီညီ တူးထားသည္။ ညေနေစာင္းသည္ႏွင့္ လမ္းကေလးကို အမိႈက္သ႐ိုက္ကင္းစင္ေအာင္ တံျမက္စည္း လွည္းျခင္း၊ လမ္းေဘးတြင္ အေလ့က် ေပါက္ေနေသာ ျမက္ပင္မ်ားကို လမ္းကေလးရဲ႕ေဘာင္အျဖစ္ ပံုေဖာ္ ကာ ေရဖ်န္းေပးျခင္းတို႔ကို ဂ႐ုတစိုက္ ျပဳလုပ္သည္။ ထို႔ေနာက္ သီတင္းကြၽတ္ပြဲေတာ္ရက္ နီးလာ သည္ႏွင့္ ၀ါးလံုးတိုင္မ်ားစိုက္ကာ သြပ္နန္းၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ၀ါးလံုးတိုင္မ်ားတစ္ေလွ်ာက္ အတန္းလိုက္ျဖစ္ေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္ေပးသည္။
ေနာက္တစ္ဆင့္ျဖစ္သည့္ သြပ္နန္းၾကိဳးတစ္ေလွ်ာက္ မီးပံုးကေလးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲသည့္ အလုပ္ကိုေတာ့ ကြၽန္မတို႔ ကေလးမ်ားက ကူညီၾကသည္။ ကြၽန္မတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ အပါအ၀င္ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးအခ်ဳိ႔လည္း လာေရာက္ကူညီ လုပ္အားေပး ၾကပါသည္။ ထိုဦးေလးႏွင့္ ကြၽန္မတို႔မိသားစုမ်ားမွာ အရင္ကတည္းက သိကြၽမ္းခင္မင္လာၾကသူမ်ားျဖစ္၍ ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမမ်ားမွာ မီးထြန္းပြဲေတာ္အတြက္ အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး ကူညီေပးႏိုင္ၾကသည္။ ကြၽန္မတို႔အိမ္က မိသားစုမ်ားကလည္း ကြၽန္မတို႔တေတြ မီးထြန္း ပြဲေတာ္အတြက္ အားတက္သေရာ ကူညီလုပ္ကိုင္ေနျပီဆိုကတည္းက သူတို႔လည္း မီးထြန္းပြဲေတာ္လာ ၾကမည့္ လူမ်ားကို စတုဒီသာေကြၽးဖို႔ တိုင္ပင္ေနၾကပါျပီ။ သည္လိုႏွင့္ သီတင္းကြၽတ္ ပထမေန႔ ညေန သံုး နာရီေလာက္ကစျပီး ၀ါးလံုးတိုင္ေတြမွာ လူၾကီးေတြက ကာတြန္း႐ုပ္ပံု ကားခ်ပ္ေတြ လိုက္လံခ်ိတ္ဆြဲၾက သည္။ ကြၽန္မတို႔ ကေလးေတြကေတာ့ ဆီျဖည့္ျပီး မီးစာထည့္ထားသည့္ ဆီမီးခြက္ေလးမ်ားကို လမ္းကေလး တစ္ေလွ်ာက္ ညီညီညာညာ စီတန္း ခ်ထားၾကပါသည္။ ျပီးသည္ႏွင့္ လမ္းကေလး၏ ေဘးတစ္ဖက္ျခမ္းတြင္ စတုဒီသာေကြၽးဖို႔ ခံုမ်ား ခင္းက်င္းရာမွာလည္း ပါဝင္ ကူညီၾကသည္။
တစ္စတစ္စ မိုးခ်ဳပ္လာသည္ႏွင့္ မီးပံုးကေလးေတြကို မီးလိုက္ညႇိသူက ညႇိ၊ ဆီမီးခြက္ကေလးမ်ားကို မီးထြန္း သူက ထြန္းႏွင့္ လမ္းကေလးမွာ တျဖည္းျဖည္း စည္ကားသက္၀င္ လွပလာေတာ့သည္။ မီးအားလံုး ထြန္း ညႇိျပီးသြားခ်ိန္မွာ လမ္းကေလး ၏အ၀င္၀တြင္ အားလံုး စု႐ံုးၾကျပီး သီတင္းကြၽတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္ႏွင့္ ကာတြန္းျပပြဲ ဖြင့္လွစ္သည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မီး႐ွဴးမီးပန္းမ်ား ပစ္ေဖာက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ လမ္း ကေလးအတြင္းသို႔ မီးထြန္းပြဲေတာ္ လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈလာသူမ်ားအား စတုဒီသာ အေကြၽးအေမြးမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံၾကသည္။ သီခ်င္းသံ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ျဖင့္ ဆီမီးေရာင္စံု ထြန္းညႇိထားေသာ လမ္းကေလးရွိရာ ကြၽန္မ တို႔ ရပ္ကြက္ကေလးမွာ ပြဲေတာ္ရက္သံုးရက္လံုး လူတဖြဲဖြဲျဖင့္ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္ေနေတာ့သည္။
ကြၽန္မမွတ္မိသမွ် ထိုလမ္းကေလး၏ မီးထြန္းပြဲေတာ္အစဥ္အလာသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ေလးငါးႏွစ္က အထိ ျပဳလုပ္ျမဲ ျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ လမ္းကေလးအတြင္း မီးထြန္းပြဲေတာ္ မျပဳလုပ္ျဖစ္ေသာ္ လည္း လမ္းကေလးရဲ႕ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္မႈကေတာ့ မေျပာင္းမလဲ တည္ရွိေနဆဲပင္။ ငယ္စဥ္က မီးထြန္း ပြဲေတာ္အေၾကာင္းကို ျပန္လည္ေတြးေတာမိမွ ကြၽန္မ အသက္ သိပ္ၾကီးသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိလိုက္ သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ ႏုနယ္ျဖဴစင္တဲ့ ကေလးအရြယ္ကို ျဖတ္သန္း လြန္ေျမာက္ခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု စာမက ၾကာသြားခဲ့ေလျပီ။
ကြၽန္မ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ လေရာင္ေအာက္မွာ ျငိမ္သက္ေနမိစဥ္ ႐ုတ္တရက္ က်ယ္ေလာင္ လြန္းေသာ ေပါက္ကြဲသံၾကီးတစ္ခုေၾကာင့္ လန္႔ဖ်ပ္သြားကာ ထိုင္ေနရာမွ ေယာင္ယမ္းျပီး ထရပ္မိသည္။ အသံၾကားရာကို လွည့္ၾကည့္မိသည့္အခါ ကြၽန္မတို႔အိမ္ေရွ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ မီးခိုးေငြ႔မ်ား ေဖြးေဖြး လႈပ္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ ထိုမီးခိုးေငြ႔မ်ားမွ ယမ္းနံ႔မ်ားမွာလည္း တေထာင္းေထာင္း ထေနေအာင္ မႊန္ ထူေနေတာ့သည္။ ကြၽန္မ ႐ုတ္တရက္ စိတ္တိုသြားမိသည္။ ကိုယ့္ျခံထဲ ကိုယ္ထိုင္ေနသည္ကို အေပ်ာ္က်ဴးသူ အခ်ဳိ႔က လမ္းေပၚမွ ဆိုင္ကယ္မ်ားျဖင့္ ျဖတ္ေမာင္းရင္း အိမ္ေရွ႕တြင္ ေဗ်ာက္အိုးမ်ားကို ပစ္ခ်သြား ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ကြၽန္မ ေခါင္းထဲတြင္ အေတြးတစ္ခု ေရာက္လာသည္။ လူငယ္ သဘာ၀ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း တစ္ဖက္သား၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ထိပါးေစေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ သည္ တရားမွ်တပါရဲ႕လား။ မိမိ၏ မဆင္မျခင္ ျပဳမူလိုက္ေသာ အေပ်ာ္တစ္ခုသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ထိခိုက္နစ္နာေစလွ်င္ ထိုအေပ်ာ္မ်ဳိးကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟု အမည္တပ္သင့္ပါရဲ႕လား။
ကြၽန္မ သတိထားမိသမွ် သတင္းစာမ်ားတြင္ သီတင္းကြၽတ္ကာလအတြင္း ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္ျခင္းကို အတိ အလင္း တားျမစ္ထားျခင္းေၾကာင္း ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ သတိေပး တားျမစ္ထားပါလ်က္ႏွင့္ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္ျပီး ေပ်ာ္ရေသာ အေပ်ာ္မ်ဳိးကိုမွ မက္ေမာၾကပါသလဲ။ ထို႔ျပင္ ထိုသို႔ေသာ အေပ်ာ္မ်ဳိးေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမွ် မထိခိုက္လွ်င္ မေထာင္းတာလွေသာ္လည္း သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား၊ ႏွလံုးေရာဂါရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ဤမွ် က်ယ္ေလာင္လွေသာ ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္ သံေၾကာင့္ အသက္အႏၲရာယ္ တစ္စံုတစ္ရာ ခြၽတ္ေခ်ာ္မႈ ျဖစ္သြားခဲ့သည္ရွိေသာ္ ထိုအျဖစ္အတြက္ မည္သူ က တာ၀န္ခံမည္နည္း။ အေတြးထဲေရာက္လာေသာ ေမးခြန္းမ်ားေၾကာင့္ ကြၽန္မစိတ္မ်ား ႐ႈပ္ေထြး ညစ္ႏြမ္း သြားရသည္။ ေခါင္းကို ေမာ့ကာ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း႐ွဴျပီး စိတ္ကို ေျဖေလွ်ာ့လိုက္သည္။
ကြၽန္မ၏ ငယ္စဥ္ဘ၀ သီတင္းကြၽတ္ခံစားမႈမ်ားလည္း ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္သည္ မသိေတာ့။ လေရာင္ေအာက္က သီတင္းကြၽတ္ခ်ိန္ ည႐ႈခင္းမ်ားလည္း ကြၽန္မ၏ စိတ္အာ႐ံုကို မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ျပင္ လမင္းၾကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကာ စိတ္ကူးအေတြးေတြ ရင္ဖြင့္လိုက္မည္ဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သည္လည္း ျမိဳ႔ျပ၏ မီးေရာင္စံုၾကားမွာ နစ္ျမဳပ္သြားခဲ့ေလသည္။ လမင္းၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ေကာင္း ကင္ယံထက္ ခပ္ေ၀းေ၀းသို႔ပင္ ေရာက္ေနေလျပီ။ လေရာင္ႏွင့္ ဆံုစည္းခြင့္ရခဲ့ေသာ ရွားရွားပါးပါး သီတင္း ကြၽတ္လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔ည၏ ခံစားမႈသည္ ယေန႔အဖို႔ေတာ့ လံုေလာက္သင့္ျပီ ထင္သည္။ ကြၽန္မ ထိုင္ေနရာမွထကာ အိမ္ထဲသို႔ လွမ္း၀င္လိုက္ခ်ိန္ ျခံထဲရွိ ဇီဇ၀ါပန္းရနံ႔မ်ားက ေမႊးပ်ံ႕ေနဆဲ၊ အိမ္ေရွ႕ လမ္းမေပၚတြင္လည္း ဆူညံေသာ သီခ်င္းသံမ်ဳိးစံုကို က်ယ္ေလာင္စြာ ဖြင့္၍ အျပင္းေမာင္းႏွင္သြားေသာ ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ ကားမ်ားက ဥဒဟို သြားလာေနၾကဆဲပင္။ ။
